Niebieski szlak turystyczny rozpoczyna się na przystanku końcowym linii tramwajowej w Horní Hanychov. Pierwsze wzmianki o starej wsi podgórskiej Horní Hanychov pochodzą z 1560 roku a już pod koniec XIX wieku, dzięki swojemu szczególnemu położeniu u podnóża Jeszczedu, staje się z niej uznawany ośrodek turystyczny i centrum sportów zimowych. Droga prowadzi nas v prawo w stronę lasu. Świerkowym porostem wspinamy się po części odcinka byłego toru saneczkowego, który został zbudowany w tym miejscu w latach 1909-1911 i na którym odbył się szereg międzynarodowych zawodów. W mistrzostwach Europy z 1914 roku zwyciężył nawet liberecki alpinista R. Kauschka.

Droga wspina się koło Mariánská studánka gęstym porostem świerkowym po zboczu Jeszczedu. Po wejściu na szosę jeszczedską, która łączy łękna Výpřeži ze szczytem Jeszczedu, pojawia się przed nami krzemienna formacja skalna Vířivé kameny. Dzięki swojemu charakterystycznemu ukształtowaniu i ostrym końcom częściowo przypomina szczyty alpejkie (poszczególne wieże niosą także "alpejskie" nazvy - Matterhorn, Breithorn, Lyskamm itd.) Vířivé kameny były na przełomie XIX i XX wieku jedną z kolebek libereckiej alpinistyki. Niebieski szlak przyłącza się do szosy jeszczedskiej bezpośrednio pod szcygem Jeszczedu.

Wzdłuż szerokiego kamiennego "morza" znajdującego po obu stronach drogi schodzimy w dół. Z drogi tej rozpościerają się przepięknewidoki na obszar pod Jeszczedem, w stronę schroniska "Ještědka". W tych miejscach schodzimy z drogi asfaltowej i dalej idziemy niebieskim szlakiem na Černý vrch a następnie czerwonym szlakiem na Pláně pod Ještědem.

Z Plání nadal kontynuujemy naszą wędrówkę niebieskim szlakiem na lekko się wznoszący Hlubocký hřeben. Droga prowadzi przyjemnym lasem a od czasu do czasu rozpościerają się przed nami widoki na rejon pod Jeszczedem. Dobrze widoczną ciekawostką są występujące tu zdeformowane przez ostry klimat pnie świerków i jarząbów. Z lasu wychodzimy w pobliżu górskiej gospody U Šámalů, która odwiedzali już w XIX wieku. Czesi zamieszkujący w tym regionie w drodze do Liberca. Od gospody prowadzi ścieżka przez łaki na krótkim grzebieniu górskim Rašovský hřeben, skąd rozpościerają się widoki na Góry Izerkie i dolinę Nysy. W pobliżu starodawnego domu "U Gavora" wchodzimy do miejscowości Rašovka, która w przeszłości była jedną z pierwszych czeskich wsi na drodze z kotliny libereckiej do regionu pod Jeszczedem.

Przez malownicze łaki na zmianę schodzimy w dół lub wspinamy się aż do kaliczki Jawornickiej w malym łeku pod górą Javorník która kiedyś zasłynęła dzięki ciekawej restauracji zbudowanej w kształcie ogromnej beczki o pojemności 10 238 litrów. Została przywieziona w 1899 roku z wystawy w Wiedniu . Z Javorníka schodzimy na skraj miejscowości Záskalí, przez którą kiedyś prowadziła główna szosa z Liberca do Pragi, następnie nadal schodzimy niebieskim szlakiem do Jeřmanic. Pierwsze wzmianki o Jeřmanice pochodzą z 1543 roku i znajduje się tu interesujący kościół św. Anny z początku XIX wieku.

Z Jeřmanic można iść dalejniebieskim szlakiem do miejscowości Rádlo, ewentualnie zielonym szlakiem w romantyczy rejon Císařský kámen. W odległości jednego kilometra na północ od kościoła na skraju miejscowości znajduje się także przystanek kolejowy na trasie do Liberca.

Do Bedřichovské sedlo z Liberce można dojechać autobusem ČSAD, ewentualnie wspiąć się piechotą przez Rudolfov, bezprośrednio w łęku znajduje się także parking, gzie można pozostawić samochód. Stąd przez chwilę schodzimy drogą prowadzącą do centrum byłej osady szklarskiej Bedřichov, która obecnie służy jako zaplecze rekreacyjne dla mieszkańców okolic Liberca i Jabłońca.

Przy pierwszym budynku w lewo, dawnej gospodzie "U Trompetra", skręcamy zielono oznaczoną drogą podchodzimy pod łagodną górkę i z lewej strony otwiera nam się widok na przeciwległy wierzchołek Milíř, ewentualnie także na odległe wierzchołki Gór Łużyckich na zachodzie.

Po przejściu krótkiego płaskiego odcinka mijamy z lewej strony znajdujący się Lichteneckerův kříž przypominający zabawne zdarzenie z okresu przed II wojną światową, kiedy to na leśniczego Lichteneckera wracającego z gospody "napadły" straszydła. Wkrótce dochodzimy do odgałęzienia panelowej "Rządowej drogi" prowadzącej bezpośrednio na Nową Łąkę, my jednak idziemy dalej zielonym szlakiem koło pomniczka Melzera aż do kamiennego wału ochronnego zapory na zbiorniku wodnym na Černá Nisa, której budowę zakończono w 1905 roku. Lasy iglaste odzwierciedlające się w jej ciemnych wodach roku skandynawskie jeziora. Na lewo odwału ochronnego ścieżka wspina się i prowadzi lasem ostro skręcając na enklawę na łące nazwaną Nowa Łąka.

W tym leśnym odosobnionym miejscu nazywanym Nová Louka, położonym na Błotnistym potoku w miejscu byłej pasieki z XVII wieku istniała tu w latach 1756-1817 huta szkła, z której dochował się tylko drewniany dom, przebudowany w póżniejszym okresie na zameczek myśliwski. Wzdłuż łąk torfowych dochodzimy dalej piaszczystą ścieżką do bliskiego stawu Błotnistego i stąd wąską drogą przechodzimy koło charakterystycznej skały Tetřeví kámen z krzyżem do dalszej byłej osady szklarskiej Kristiánov.

Obecnie już tylko kilka niezamieszkanych domów przypomina kiedyś bardzo ożywioną osadę szklarzy w pobliżu huty krystianowskiej. W byłej gospodzie "Liščí bouda" znajduje się sezonowo otwarte muzeum szklarstwa i przyrody Gór Izerskich. Przy adrodze pod gromnymi świerkami znajduje się ostatni świadek dziejów tego miejsca - romantyczny cmentarz sklarzy.

Wzdłuż biegu Małego Potoku Kamienickiego ciągle idziemy niebieskim szlakiem leśną drogą po południowym zboczu Černá hora. Przed miejscem, gdzie droga wychodzi z lasu na rozległą pasiekę, która jest pozostałością katastrofy ekologicznej z 80 lat, z prawej strony drogi znajduje się pomniczek Jagera zwożącego drewno, który zginął w tym miejscu w 1927 roku pod przewróconymi saniami. Zwolna zarastającą równiną, z której można ujrzeć całą centralną część Gór Izerskich, dochodzimy do najwyższego punktu drogi - Rozmezí, nazwanego według granicznych znaków u zbiegu trzech posiadłości, wykutych w jednej ze skał.

Stąd schodzimy w stronę słynnego i występującego w różnych opowieściach torfowiska Na Čihadle, do którego częściowy dostęp zapewnia drewniany chodnik z wieżą obserwacyjną. Zgodnie z opowieścią wody tu ani nie przybywa ani nie ubywa. Jeżeli jednak się tak stanie, w chwili, gdy woda przeleje się przez brzeg największej toni, z góry Ořešnik spadnie z wierzchołku skała, zmiażdży całą okolicę znajdującą się pod nią a największy głaz znajdzie się aż na rynku we Frydlancie i nastąpi koniec świata.

Przechodzimy koło skrzyzowania Na kneipě i nadal idąc niebieskim szlakiem idziemy przez torfowisko Klečová louka, stąd prowadzi żółge odgałezienie na drugi najwyższy wierzcholek Gór Izerskich Izerę. Piaszczystą drogą prowadzącą po ostro opadającym zboczu schodzimy do znanego schroniska Smědava. W tym miejscu opuszczaujemy niebieski szlak i czerwonym szlakiem kontynujemy naszą wycieczkę szosą Jizerská silnice prowadzącą przez górską krainę i rozległe torfowiska porośnięte kosodrzewiną aż na Jizerku. Ta malownicza osada pod dominantą bazaltowego wierzchołku Bukovec znana była już w XVI wieku jako znalezisko kamieni szlachentych. Zachował się budynek huty szkla z XIX wieku, dom pański oraz cały szereg oryginalnych drewnianych obiektów, znany jest na przykład Hnojový dům obieżyświata Gustawa Ginzela. W starej szkole znajduje się muzeum ze stałą wystawą pod nazwą "Stare oblicze Gór Izerskich". Z Izerki najlepiej jest iść dalej drogą prowadzącą lasem na stację kolejową w Kořenov i stąd przez Tanvald wrócić do Liberca.

Z Horní Hanychov udajemy się niebieskim szlakiem turystycznym prowadzącym w kierunku szcytu Jeszczedu. Przy Mariina studánka zbaczamy jednak z niebieskiego szlaku, przechodzimy przez szosę i jej prawą stroną zmierzamy przez las żołtym szlakiem do łęku Na Výpřeži. Výpřežské sedlo, nazywane również Tetřeví jest najwyższym punktem szosy prowadzącej z Liberca do Podještědí, która została zbudowana w latach 1863-1867. Nazwa pochodzi od wyprzęgania pomocniczych zapręgów końskich po wyjechaniu na górę.

Z Výpřeži idziemy czerwonym szlakiem turystycznym prowadzącym wygodną leśną drogą asfaltową w stronę krótkiego odgałęzienia do Dánské kameny, ogromnej ściany kwarcytowej z oddzielną wieżą. Kamienie służą jako niezabezpieczone naturalne miejsce widokowe w rejonie Černá hora, Dlouhá hora i Velký Vápenný.

Po powrocie idziemy jeszcze kilkaset metrów leśną drogą asfaltową do skrzyżowania, gdzie czerwony szlak zbacza i prowadzi w stronę szczytu Malý Ještěd. W tych miejscach mijamy ruiny byłego schroniska Jackela, która zapewniała posiłek turystom jeszcze na krótko po drugiej wojnie światowej. Pod szczytem góry Malý Ještědznajduje się również malowniczy stary kamieniołom, gdzie wydobywano metadiabas. Stąd powoli schodzimy po grzebieniu górskim, który jednocześnie jest Europejskim działem wodnym morza Bałtyckiego i Północnego, aż do Křižanské sedlo, gdzie przy szosie znajduje się piaskowcowa rzeżba przedstawiająca Pietę. W tym miejscu schodzimy z czerwonego szlaku i szosą schodzimy vzdłuż pierwszych zabudowań wsi Novina, która jest już częścia miejscowości Kryštofovo Údolí. Po prawej stronie pojawia się wkrótce jedna z miejscowych dominant -wysoki wiadukt kolejowy. .

Miejscowością Kryštofovo Údolí przechodzimy wzdłuż biegu rzeki Rokytka, mijamy szereg zabytków architektury ludowej - cembrowane, grodzone i kamienne chałupy górskie. W centrum miejscowości wznosi się kościół św. Krzysztofa, patrona pielgrzymów, pochodzący z lat 1683-1686, jest to cenny przykład ówczesnego budownictwa pokryty lupkiem. Wnętrze kościoła ozdobione jest scenami z życia Jezusa Chrystusa. Wyjątkową budowlą jest także drewniana dzwonica. Komplet ten uzupełnia rzeżba św. Wacława z 1763 roku oraz sklepiony mostek przez Rokitkę ozdobiony rzeżbą Jana z Niepomucenu oraz scenami z jego życia. Godna uwagi jest także kapliczka we wnęce z rzeżbą Piety zbudowana w poliżu drogi w 1692 roku. Słynną ciekawostką miejscowości Kryštofovo Údolí są miejscowe ludowe szopki betlejemskie, wystawiane w miejscowej gospodzie "U Žáků". Za kościołem św. Krzysztofa podchodzimy żołtym i zielonym szlakiem turystycznym do stacji kolejowej i stąd możemy powrócić do Liberca.